Dagur íslenskrar tungu

Mímir, félag stúdenta í íslenskum fræðum, stendur fyrir hátíðardagskrá í tilefni af degi íslenskrar tungu, mánudaginn 16. nóvember 2009.

Hátíðin fer fram í stofu 201 í Árnagarði við Suðurgötu og hefst kl. 17:00.
Fundarstjóri er Brynhildur Stefánsdóttir.

17:00
Ávarp rektors Háskóla Íslands
Kristín Ingólfsdóttir

17:10
„Vort ágæta og auðuga móðurmál“ – Hallgrímur Pétursson og samtíminn
Margrét Eggertsdóttir

17:25
„Láttu bækur mínar verða öllum þeim, sem lesa þær, til sannrar, djúprar og hjartanlegrar gleði“ – Áhrif Nonnabókanna á íslenskar barnabækur
Helga Birgisdóttir

17:40
Fríða og Pálmar úr Klassart
Tónlistaratriði

17:55
HLÉ – veitingar

18:15
Ástin á tímum svínaflensunnar – um ástina frá Ferðalokum Jónasar til Kvenna Steinars Braga
Dagný Kristjánsdóttir

18:30
Markviss orðaforðakennsla
Guðjón Ragnar Jónasson

18:45
Þýðandi er leikari
Halla Kjartansdóttir, þýðandi bóka Stieg Larsson

Föstudagskvöld

Það eru eflaust allir hættir að kíkja hingað inn …en það er allt í lagi! Stundum lendi ég í svo skemmtilegum og óvæntum aðstæðum en gleymi þeim alltaf jafnóðum. Sérstaklega mikið um skrítin atvik eftir að ég fór að vinna á bókhlöðunni, þar er nú alltaf fjör.

Í fyrradag tóku lagnirnar í húsinu upp á því að stíflast og þar sem þær liggja frá ýmsum hlutum hússins niður og sameinast undir kjallaranum hefur mikið gengið á í holunni minni. Það tók þrjá heila daga að losa stífluna undir þvottahúsinu en það er enn allt fast og meira að segja farið að flæða út úr pípunum undir baðherberginu mínu. Ég hef reynt að vera sem minnst fyrir og haldið mig annars staðar síðustu daga. Ég hef sem sagt ekki komist í almennilega sturtu en reynt að þvo hárið með ýmsum aðferðum. Ég ákvað því að skella mér stutt í sund eftir vinnu, tók allar græjur með mér svo ég þyrfti ekki að fara heim á milli, og ætlaði að nota restina af kvöldinu til að læra smá þar sem ég er að vinna alla helgina. Vesturbæjarlaug er náttúrulega yndisleg, ekki síst vegna fólksins sem er þar. Ég byrjaði á að tylla mér í heitan pott á milli að því er virðist ofvirkrar leikkonu og gamals kalls sem spjallaði og spjallaði og ef enginn nennti að hlusta þá bara talaði hann við sjálfan sig. Ég kíkti í gufuna og þar var kínversk stelpa hörðust af sér. Ég gafst upp og kíkti aftur í heitan pott. Þar sátu strákur og stelpa í hörku samræðum á einhverju hrognamáli sem var eins og blanda af sænsku og þýsku. Þar sem ég er öll í hljóðfræðinni þessa dagana hlustaði ég í smá stund, reyndi að átta mig á málinu og fylgdist með hvaða hljóð þau mynduðu og á hvaða myndunarstað. Svo bara gat ég ekki setið á mér og spurði mjög kurteisislega “Sorry, can I ask what language you’re speaking?”. Þetta voru Hollendingar, stelpan læknanemi í 10 vikna starfsþjálfun á Landsspítalanum og bróðir hennar í heimsókn. Ég lenti svo í hrókasamræðum við þetta frábæra fólk! Og vá hvað það var skemmtilegt! Ég upplifði mig eins og í Frakklandi, þar sem maður var alltaf að hitta nýtt fólk, alls staðar að úr heiminum, og var búin að gleyma hvað það var gaman. Ég stóð á spjalli við þau í einn og hálfan tíma, löngu orðin að rúsínu af öllu heita vatninu og gufunni. Ég er alls ekki vön að ráðast svona að fólki og fara að tala við það upp úr þurru en ég sé ekki eftir því. Um helminginn af tímanum blandaði Nói albinói (eða leikarinn sko!) sér í umræðuna en hann sat með okkur í pottinum ásamt lítilli dóttur sinni og það kjaftaði á honum hver tuska. Þetta var frekar súrrealískt. Ég, Hollendingarnir tveir og Nói albinói bestu vinir. Þessi stutta sundferð varð því að rúmlega tveggja tíma saumaklúbbi.

Ég fíla mannflóruna í Vesturbæjarlaug.